میان خر و شیر در گفتگو // نزاعی به پا شد مپرس و مگو

الاغ زبون بر روال سرشت // بگفت آنچه دانست از حرف زشت

الاغ تهی سر ز فهم و شعور // کلامش فزون بود از آداب، دور

چو دعوا به آخر نگشت آنچنان// بجستند داور یکی زان میان

دو سوی شکایت چو داور بدید// گنهکار جز شیر دانا ندید

بگفتا اگر سوی دعوا خر است // مقصر بود آن که عاقل تر است

ریزیم خون یکدگر ، از خشم ایزد بی خبر// این نادرستی خوی ماست، ما کیستیم اینجا کجاست؟ اینجا سیاست معتبر ، در زندگی چون راهبر // لیکن سراسر پر بلاست ، ما کیستیم اینجا کجاست؟ در کار ادامه مطلب

در فراسوی جهان راحت جان ما را بس // رسته از بند تن و درد و فغان ما را بس نیست ما را هوس حور و پری در اُخری // در جهان زیست چُنان آدمیان ما را بس انگبین باشدمان در دو سرای آزادی // دور بودن ز ملال و خفقان ما را بس دشمن و دوست به دنیا دل ما میسوزند // زین سادامه مطلب

جامعه ای که اعضای ویژه داشته باشد بدون اینکه دلیل معقولی برای این ویژه گی موجود باشد، روی دادگری را به خود نخواهد دید. وجود برابری همیشه دلیل بر وجود دادگری نیست بلکه برخی اوقات گواه بر عدم آنست. آنها که با خرافات خو میکنند از حقیقت فراری میشوند. جامعه ای با قانون ضعیف مثل بدنی با سامانه ایمنی ضعیادامه مطلب

ریزیم خون یکدگر ، از خشم ایزد بی خبر// این نادرستی خوی ماست، ما کیستیم اینجا کجاست؟ اینجا سیاست معتبر ، در زندگی چون راهبر // لیکن سراسر پر بلاست ، ما کیستیم اینجا کجاست؟ در کار بیدادیم ما ، در انتظار دادگر // پیوسته دستان بر دعاست ، ما کیستیم اینجا کجاست؟ گویا حقیقت مرده است، کیش صداقت بی اثر // پس راستادامه مطلب

گبر و ترسا و مسلمان و جهود // اهل دین و اهل ایمان هر چه بود

هر دم ار گوید خدایش را درود // گر کند او را به روز و شب سجود

بانگ درد مردمی چون ناشنود // دین و ایمانش در این دنیا چه سود

بر مسیر آدمیت گر نبود // بهره زین اوراد کی آید وجود

بگذشت ز عمر چهل و اندی ز سرم // پوچ است گذشت روز ها در نظرم

از آمدن و رفتن من حاصل چیست؟ // از بهره این آمد و شد بی خبرم

گرفتار بلا گشته است کارم // رقیبان جمع بر گرد نگارم

بُدم یک عمر را بر آسمان دست // من امید از دعا بیهوده دارم

بی خرد و پیرو یاوه سرایان مباش // مشتری پیشه کهنه فروشان مباش

طالب علمی اگر، فکرت و اندیشه کن // مونس اینان مشو همدم آنان مباش

زان پیش که خاک در رباید ما را // از ما ماند نبشته سنگی خارا

دریاب مرا که دم غنیمت باشد // از بهر وفاق همتی کن یارا

چونکه هشیاریَم هنگام دعا آخر شد // مَلَکی آمد و گفتا که بلا آخر شد

دور نامردمی و جور و جفا آخر شد // در ره دین خدا کفر و دغا آخر شد

نغمه مرغ سحر خواب مرا زایل کرد // بهر درد من بیمار دوا آخر شد

دور سرزندگی وصلح و صفا پایان یافت // موسم دوستی و مهر و وفا آخر شد

چون سرابی می فریبد هم دل و هم دیده را // آرزوی سرخوشی این بنده رنجیده را

از پس یک عمر رنجوری در این ماتم سرا // در نمی یابی چرا ای مرگ این شوریده را