شعر کهن و نو / داستان کوتاه / پند

میان خر و شیر در گفتگو // نزاعی به پا شد مپرس و مگو الاغ زبون بر روال سرشت // بگفت آنچه دانست از حرف زشت الاغ تهی سر ز فهم و شعور // کلامش فزون بود از آداب، دور چو دعوا به آخر نگشت آنچنان// بجستند داور یکی زان میان دو سوی شکایت چو داور بدید// گنهکار جز شیر دانا ندید بگفتا اگر سوی دعوا خر است // مقصر بود آن که عاقل تر است ...

در آسمان سرور بدم، شهباز بسته پر شدم // همچون گُلی اندر خزان پژمرده و پر پر شدم فرمانبری خوار و زبون، در اختیار شر شدم // وقتی اسیر و بنده افیون افسونگر شدم +نوشته شده در یکشنبه هفدهم بهمن ۱۳۹۵ساعت15:0 توسطداود رفيعي فراهاني | ...

از عمر چه ام رسید جز بدبختی // بیماری و نومیدی و درد و سختی یارب برسان زود دم مرگ مرا // کاسوده شوم ز رنج و محنت لختی +نوشته شده در یکشنبه هفدهم بهمن ۱۳۹۵ساعت15:1 توسطداود رفيعي فراهاني | ...

جامعه ای که اعضای ویژه داشته باشد بدون اینکه دلیل معقولی برای این ویژه گی موجود باشد، روی دادگری را به خود نخواهد دید. وجود برابری همیشه دلیل بر وجود دادگری نیست بلکه برخی اوقات گواه بر عدم آنست. آنها که با خرافات خو میکنند از حقیقت فراری میشوند. جامعه ای با قانون ضعیف مثل بدنی با سامانه ایمنی ضعی...

گرفتار بلا گشته است کارم // رقیبان جمع بر گرد نگارم بُدم یک عمر را بر آسمان دست // من امید از دعا بیهوده دارم...

کاش لااقل پس از رهایی از بند تن، از بند خاطرات آزار دهنده رها شوم. رسیدن به قدرت و ثروت به هر قیمتی؟... این انسانی نیست! آنقدر آزار دیده ام که اگر لختی آسوده باشم ناراحتم! برادرم را در غمش دلداری میدهم ولی در چشم بر هم زدنی خود را غریق غمش می یابم. زاده میشویم تا سوهان روح و بلای جان یکدیگر باشیم و بدین کردار تا مرگ پا میفشاریم. ...