44 روزگار کج مدار

گر چه پستی در سلوک ، در رذالت نامدار // باز میگویم ز تو ، گر چه دل گردد فَگار

زاده ی اهریمنی ، ای خداوند شرار // با شیاطین همدمی ، با خباثت هم قطار

نطفه شوم و پلید، از کدامین فتنه ای؟ // از کدامین فطرتی ، گشته ای میراث خوار؟

عدل وانصافت کجاست،ره چراگم کرده ای؟// بی گنه ساقط کنی ، فاسدان را ماندگار

چندمردم کُشته ای،چند بی کس کرده ای؟// پرده پوشی تا به چند ، جملگی را بَرشمار

آن بشر بی سر کنی، آن دگر را سر به دار // روزگار بد مدار، این چه کار است این چه کار؟

عقل مجنون کرده ای،دیده جیحون کرده ای// بُرده ای صبر و قرار ، از دلم ای نابکار

میکنی حیلت به کار ، همچو نامردانِ خوار // کاش رحم و بخششی ، اندکی بودت به کار

فکر ما صلح و وفا،از تو جنگ است از قرار // دست کِش از کارزار ، ظلم خود از ما بِدار

سرگذشت پشت و تیغ،نقش زخمی یادگار // غُصه ای بی انتهاست ، داستانی پایدار

کُشته هایت آشکار، گشته افزون از شمار // کاش گردی عاقبت ، زین گناهان شرمسار

درد بی درمان کنی ، بخت انسان ناگوار // زندگی هامون تو دَد ، جمله مردم چون شکار

بر مزار مردگان ، نام بُرنایان هزار // از چه رو دایم کنی ، مادران را داغدار؟

بر صلاحت هیچگاه ، نیستم امیدوار // بر تو باشد پایدار ، خشم و نفرینم نثار

چاره ی کارَت نگفت ، هرگز آن آموزگار // بی علاج از احتقار ، ناگزیر از انتظار